IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 [E3] The best decision ever: run!

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Avani
Administrator en Wezen
Avani

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: [E3] The best decision ever: run!   za okt 20, 2012 1:14 am

Ghhhhhh-woep! Het zuigende geluid dat ik bij iedere stap in dit haast extreem gevaarlijk moeras maakte, werkte mij op mijn zenuwen. Alsof dat al niet genoeg zenuwen waren. Ik had het voor de zoveelste keer voor elkaar gekregen om in het land der dood en verderf te komen. En nu zwakker dan ooit. Nog nooit was ik zo dicht met mijn hoofd bij de grond gekomen, tenzij ik aan het slapen was. Nog nooit had ik moeten springen om die ene tak te kunnen bereiken. En bovenal, nog nooit had ik zo veel gebonk in mijn keel en borst gevoeld. Dit was een van de eerste keren dat ik de plek waar mijn hart zat, even losliet. In rust kwam de hartslag van een reus zelden boven de tien. Een mens had een rusthartslag van zeventig. Hier zat een dusdanig verschil in dat ik voortdurend last had van hartkloppingen. Zelfs als ik er niet op lette voelde ik het gebonk nog steeds. Maar ik moest wel blijven opletten: opeens kon ik niet meer vooruit. Vlug keek ik om. Mijn voet – inmiddels mijn been – zat vast in de modder en wilde er voor geen meter meer uit. Met een geïrriteerde gezichtsuitdrukking wendde ik mij tot mijn linkerbeen, waarna ik deze met mijn beide handen vastgreep en met een harde ruk uit de modder trok. Door deze ruk viel ik echter zelf ook op de grond. Ik zuchtte en stond snel op, omdat ik niet veel zin had om door dit moeras opgeslokt te worden. Normaal gebeurde dat ook niet. Normaal was mijn voet te groot om opgeslokt te worden, laat staan mijn hele lichaam. Ik gromde zacht. Hoe kon dit nou gebeuren? Hoe kon een reus in een mens zijn veranderd? Waren er nog anderen die hetzelfde lot waren ondergaan? Zoveel vragen waar ik geen antwoord op kon krijgen, tenzij ik het zou vragen. Maar straks was ik de enige.. Iedereen zou me aankijken alsof ik de meest rare vraag ooit had gesteld. Want eigenlijk was het ook een rare vraag. Wie zou mij geloven als ik vertelde dat ik eerst een reus was geweest, maar wakker werd als een zwak mensje? Ikzelf zou het ook niet geloven, dus waarom zou iemand anders dat wel doen? Juist ja, daarom moest ik mijzelf gewoon voorstellen als mens en moest ik voortdurend uitkijken voor andere wezens.

Ik stapte zo snel ik kon verder door het drassige gebied. Ik wilde hier zo snel mogelijk weg. Er viel hier niks te eten als je wilde leven en er zaten hier constant wezens op de loer. Nee, ik wilde zo snel mogelijk op vaste grond staan, om daar mijn vrienden op te zoeken en hen om hulp te vragen. Zouden zij iets kunnen vertellen over hoe dit gebeurde? Of was het een geheime heks die het leuk vond om een grapje uit te halen? Ik wilde verder nadenken over een oplossing en verklaring, maar het geluid van een chimera schrok mij op. Ik vloekte in mijzelf. Chimera’s waren al dodelijk op zich en konden een reus lelijk verwonden. Een mens zoals ik moest dan wel een heel makkelijk hapje zijn. Voorzichtig stapte ik achteruit. Hoe deden mensen dit? Nog gisteren kon ik mijzelf verdedigen met enkel mijn lichaam. Als ik nu op de chimera zou gaan staan, zou ik omvallen. Binnen handbereik lag een stok met twee uiteinden. Vlug deed ik een poging om het ding te pakken, maar helaas was de chimera sneller. Het beest drukte zijn poot op de tak en keek mij doordringend aan. Voorzichtig stapte ik achteruit, twijfelend over wat ik kon doen. Intussen kwam het beest steeds dichterbij. Met trillende passen bleef ik achteruit lopen, tot ik tot het beste besluit ooit kwam: vluchten. Zo snel ik maar kon nam ik de benen. Ik had nog een schijnbeweging gemaakt om het beest af te leiden, maar uiteindelijk had dat niet al te veel geholpen: de chimera had mij al na een paar meters ingehaald en op de grond geduwd. Met een klap kwam ik op de zachte modder terecht. Voordat ik ook maar iets kon doen, greep hij mij bij mijn middel, waarna hij mij met een grote kracht tegen een boom aan slingerde. Door de pijn kromp ik kort in elkaar, maar keek hem vervolgens strak aan. Ik gromde, onder alle pijn, naar het wezen, maar dat had geen zin: hij overstemde mijn grom met een luide brul en kwam dreigend op mij af. Vast om mij de mond te snoeren. Ik kon het hier niet natuurlijk bij laten. Ik probeerde in de tegenaanval te gaan, maar ik was met een dusdanige klap gevallen dat ik amper nog kon opstaan. Wapens pakken lukte niet. Het enige wat ik nu kon doen, was wachten tot die chimera mij eindelijk zou doden.

[OPEN]
[Als je hier reageert, heb dan wel geduld XD]

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://fanterria.actieforum.com
Cynthia
Explorer
Cynthia

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] The best decision ever: run!   zo okt 21, 2012 8:53 am

Een gefrustreerde grom verliet Cynthia’s keel, terwijl ze zo stabiel mogelijk probeerde te blijven in de lucht. Vliegen ging haar nog altijd niet makkelijk af en ze was er zelfs al van overtuigd dat ze het nooit onder de knie kon krijgen. Natuurlijk vond ze het geweldig om door de lucht te kunnen zweven, maar ze had het zich nooit op deze manier voorgesteld. Laat staan met de bijbehorende situatie. Als ze had kunnen kiezen was ze veel liever mens gebleven, zelfs al betekende het gevaar tussen al die vreemde en gevaarlijke wezens. Waarom? Ze miste de klank van haar gitaar, de snaren die ze onder haar zachte, met een kleine eeltlaag bedekte, vingers wilde voelen en, bovendien, het geweldige en veilige gevoel dat het spelen erop haar gaf. En eerlijk gezegd miste ze ook haar hoodie, die haar niet alleen een kleine zekerheid gaf, maar ook nog eens een excuus om haar ogen te verbergen wanneer ze niet in die van iemand anders wilde kijken. Haar pony was natuurlijk lang genoeg om dat ook te kunnen, maar het idee dat er dan haren in haar ogen konden komen, maakte het niet echt aantrekkelijk. Dat had ze nu overigens allebei niet, dus was het vrij makkelijk voor iemand om haar grijze ogen te kunnen bekijken. Op de één of andere manier was het voor Cynthia ook moeilijker geworden om haar emoties te verbergen, maar dat kon komen omdat ze in een vreemd lichaam zat, waar ze niet eens in wilde zitten. Als ze dan toch in een wezen had moeten veranderen was ze liever iets anders geweest, maar uitgerekend zij moet weer in een draak veranderen. Wat dat betreft was het enige voordeel die ze ermee had, het zweven door de lucht om te genieten van het uitzicht en de wind.

Zoals het met elke vlucht zo ging bij haar, was er nog altijd de drang om meteen te landen bij het opstijgen. Deze keer had ze die natuurlijk ook, maar ze was er al meester in geworden om dat gevoel gewoon te negeren en haar twijfels aan de kant te schuiven. Ze kon het namelijk nu niet veroorloven om aan zichzelf en haar beslissingen te twijfelen. Als mens was dat misschien nog wel zo, maar als mens die vastzat in het lichaam van een draak zeker niet. Cynthia besloot daarom sneller op haar instinct in te gaan, omdat ze nu ongeveer wel uit ervaring wist dat die, in dit lichaam, meestal gelijk had. Toch kon ze de neiging om te landen nu niet meer negeren, aangezien die steeds groter werd en haar vleugels blijkbaar moe begonnen te worden. Ze moest ze laten rusten, dat was een ding dat zeker was. Met een zucht besloot ze maar toe te geven, zelfs al wilde ze aan de ene kant nog niet echt en was ze nog altijd bang om een landing te moeten maken. Net als het vliegen had ze dat nog steeds niet helemaal geleerd en zou ze daar ook nooit meester in worden, was ze bang. Langzaam zakte ze van niveau, maar begon alsnog te twijfelen toen ze haar grijze ogen over het gebied liet gaan waar ze zou landen. Het zag er duister uit en er zaten ongetwijfeld gevaarlijke wezens… Die twijfels werden al snel doorbroken door het feit dat de wezens nu mensen waren en omgekeerd. Juist, wat had ze te vrezen? Wat wilden mensen bij haar uithalen? Gerustgesteld besloot ze haar landing voort te zetten, totdat ze laag genoeg was om tussen de bomen door te kijken. In een fractie van een seconde zag ze vanaf een ietwat grotere afstand al dat er een wezen een mens achterna zat.

“Dat kun je niet menen,” fluisterde Cynthia tegen zichzelf, bewust van het feit dat het eigenlijk andersom was. Een mens zat eigenlijk achter een wezen aan. Medelijden overmeesterde haar al snel, die ontstaan was voor zowel degene die vluchtte als degene die achter haar aanzat. Was hij zodanig doorgedraaid dat hij nu willekeurig dingen aanviel? De medelijden voor hem verdween echter als sneeuw voor de zon toen Cynthia zich iets anders besefte. Een mens had vele voordelen erbij gekregen nu het in een wezen was veranderd. Ze waren nu superieur en bezaten zoveel meer lichamelijke voordelen dan een wezen die in een mens was veranderd. Helaas voor Cynthia, maar ze kende de mens goed genoeg om te weten dat die daar misbruik van zouden maken. En hoogstwaarschijnlijk gebeurde dat nu ook. Instinct drong haar aan het meisje in nood te helpen, die nu tegen een boom aanstond en wachtte op het wezen om iets te doen. Zonder meer tijd te verspillen sloeg Cynthia nog een laatste keer met haar vleugels om richting de twee te vliegen en liet zich toen zakken naar de grond, waar ze met een plof terechtkwam. Verbazingwekkend genoeg was dat niet het geluid van Cynthia die op de grond neerstortte, maar het geluid dat geproduceerd werd door haar vier poten die met de grond in aanraking kwamen. Haar grijze ogen staarden eerst naar het meisje, die ze tot haar ongeloof wist te herkennen als Avani; de reus die haar, samen met Tonnerre, in veiligheid had gebracht toen er gevaar op de loer lag. De rollen waren nu dus omgedraaid, huh? Alle twijfels die ze had gekregen bij het redden van het voormalige wezen, werden opeens weggetrokken. Ze zag Avani niet echt als een vriendin, omdat ze dat nooit bij anderen deed, maar toch was er zo’n bepaald gevoel ontstaan die ze niet wist te herkennen toen ze de ex-reus zag. Met grote passen ging ze tussen de twee staan en richtte zich toen op de aanvaller. Haar grijze ogen stonden strak op hem gericht, terwijl ze haar staart en poten al aanspande om zijn aanvallen te blokkeren en desnoods verwondingen aan te brengen. Haar hoofd hield ze echter omhoog gericht, omdat haar kwetsbare gitaar nog altijd uit haar bek bungelde. “Verdwijn, of ik fileer je levend,” gromde ze laag, waar ze zelf inwendig van schrok omdat ze het niet gewend was zichzelf zo te horen praten. Vervolgens spreidde ze haar vier poten iets meer, klaar om elke klap op te moeten vangen die zou komen.

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
Avani

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] The best decision ever: run!   ma okt 22, 2012 1:13 am

De chimera stond nu haast bovenop mij. Zijn ene voorpoot drukte hij op mijn borst, zodat ik op de grond bleef liggen. Ik snoof zachtjes. “Je bent zielig,” siste ik in mijn eigen taal naar de chimera. Deze keek even op, maar gromde weer en duwde me nog harder tegen de grond aan. Ik werd zenuwachtig van dit gedrag. “Je bent zielig om een mens aan te vallen. Weet dat ik je nog terug ga pakken,” lispelde ik weer, al deed ik wel grote moeite mijn angsten in te houden. Voor het eerst werd ik aangevallen door een wezen groter en sterker dan mijzelf, dat niet een soortgenoot was. Ik was machteloos. Voor een van de eerste keren kon ik helemaal niks doen. Tegenspartelen zou alleen maar in mijn eigen nadeel werken. Maar opeens leek er toch wel een lichtpuntje te komen. Voordat hij mij levend zou opeten of me eerst zou verbranden, keek het wezen eerst nog even op om te kijken of er geen andere roofdieren waren. Net toen hij het niet zou verwachten, hief ik mijn been op en gaf ik hem een harde trap tegen zijn borst aan. Dit had hij zeker moeten voelen. Een mens kon op zijn schaal ook wat schade en pijn aanrichten. Het beest kromp in elkaar en gromde naar mij. Hij liet me even los, om daarna op mij te kunnen springen. Helaas voor hem was ik net iets sneller. Ik kroop opzij, zodat het wezen tegen de boom aan sprong en een lelijke deuk in zijn snuit kreeg. Ik merkte de pijn die hij voelde. Vreemd genoeg voelde ik die zelf ook, terwijl ik dat gevoel anders niet had. Wat was dit? Veel tijd om daar over na te kunnen denken had ik niet. Het beest keek me met een blik aan die mijn hart – die al snel klopte – nog sneller deed kloppen. Ik vloekte in mijzelf. Had ik niet beter kunnen rennen? Nee. Toen ik probeerde om op te staan lukte dat niet. Het was haast alsof er een soort blokkade in mijn rug zat, eentje die ik er zelf niet af kon halen en ook niet voelde. Hierom kon ik met geen mogelijkheid staan. Net voordat het gevaarlijke monster de kans had om mij met huid en haar te verslinden greep ik naar de tak van eerder en hield ik deze recht naar voren. Het wezen wist direct wat dit betekende. Dit was een moeilijke prooi en het was nog een hele klus om deze te kunnen doden.

Mijn ademhaling ging heftig op en neer, alsof ik zojuist een lang sprintje had getrokken. De stok trilde in mijn handen. “Ga weg, of ik zal er later wel voor zorgen dat je nooit meer weg kan rennen,” riep ik dreigend, alweer in mijn eigen taal. Ik had volle vertrouwen erin dat ik later weer terug zou kunnen veranderen. Maar kon dit eigenlijk wel? Stiekem wilde ik daar niet al te veel over nadenken. “Ik wil eten,” bromde de chimera opeens in het Mens. Mijn mond viel open. Waarom sprak hij in het Mens? “Ik! Wil! Eten!” Het monster sprong opeens op mij af, zonder dat ik de kans kreeg om hem te kunnen ontwijken. Hij greep me bij mijn middel en wierp me weer tegen diezelfde boom aan, zodat ik daar in dezelfde houding weer lag. Hij greep de stok en wierp deze weer weg. Het was verrassend dat hij ongeveer op precies dezelfde plek weer neerkwam. “Het spijt me, soortgenoot, maar ik heb echt verschrikkelijke honger,” fluisterde hij. Zijn blik was heel even veranderd. Het was een rustige en vriendelijke blik. Wacht, hij zei ‘soortgenoot’! Was hij dan eigenlijk een mens? Of misschien was hij van een reus naar een chimera veranderd? “Ik ben geen mens, ik ben ook veranderd,” antwoordde ik in het Mens, maar voordat ik een voorstel kon doen om samen naar een oplossing te zoeken, was zijn blik weer veranderd. Het was weer de moordlustige chimera van eerst. Weer begon mijn lichaam te trillen van de zenuwen, maar tegelijkertijd lag ik daar ook haast verstijfd van angst. Mijn gezicht was nog redelijk rustig, maar het was zeer moeilijk om zowel je gezicht als de rest van je lichaam onder controle te houden. En toen was hij alweer afgeleid. Ik lette al niet meer op wat hij nu opmerkte ja of nee. Ik wilde hier zo snel mogelijk weg, maar ik had zo’n gevoel dat dat nooit meer goed zou komen. Ik zou nooit meer kunnen vluchten, zelfs al was ik afgeleid. Ik was dusdanig verstijfd van angst dat ik niet goed in staat was een gewone trap aan zijn buik te geven, laat staan daadwerkelijk vluchten van dit monster. Hij zou me zo weer kunnen inhalen. En een volgende klap tegen een boom zou ik zeker niet kunnen verdragen.

Het was toen dat ik die vier gigantische poten opmerkte, die recht tussen de chimera en mij in gingen staan en de doorgang blokkeerden. Ik kon me nog steeds niet bewegen, maar de chimera brulde gefrustreerd. Ik richtte mijn blik op de grote draak, die ik vreemd genoeg ergens van kon herkennen. Die grijze ogen kwamen mij wel heel bekend voor. Pas later viel de tas mij op waar een zogeheten 'gitaar' in zat. Toen pas besefte ik mij dat dit.. Wacht, echt? Ik kon nauwelijks geloven dat dit Cynthia was. Cynthia leek mij niet echt iemand die zich snel zou bemoeien met een gevecht, vooral eentje als deze, waar een heuse moordmachine bij betrokken was. Zou ze mij nog herkennen? Vast wel. In tegenstelling tot Cynthia was ik nauwelijks in uiterlijk veranderd. “Verdwijn, of ik fileer je levend,” klonk een angstwekkend lage grom, die zonder twijfel van Cynthia was. De grom joeg iedereen van het groepje angst aan, al was dat bij Cynthia niet zo duidelijk te zien. Ergens was het wel grappig dat het de grote draak ook angst aanjoeg, omdat zij toch wel de sterkste van het groepje was. De chimera gromde enkel terug als een soort ‘nee’. We moesten hem zelf wegkrijgen: als niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Helaas kon ik niet veel doen. Een mens zou nooit kunnen winnen van een chimera. Daarbij had ik te veel pijn om nog fatsoenlijk te kunnen staan, al wilde ik het wel proberen. Voorzichtig kwam ik in beweging, waarna ik met wat moeite mijzelf omhoog probeerde te trekken. Dit mislukte door de pijn die ik voelde. Ik plofte als een zak aardappelen weer op de grond. De blik van de chimera was – vast door de lage grom van Cynthia – inmiddels veranderd van agressief naar verward. Even twijfelde hij over wat hij zou moeten doen. Ik wist niet zeker of ik nu medelijden of niet moest hebben, maar dat gevoel vervaagde al snel: het grote beest schoot recht op mij af, omdat ik hier de zwakste was. Alsof het een reflex was kroop ik opzij, maar dat was natuurlijk niet genoeg. Kort richtte ik mijn blik op Cynthia. Wilde ze die chimera weg hebben, dan moest ze nu in actie komen. Ook al was ze vast niet zo gewend aan dit lichaam, ze kon genoeg schade aanrichten en angst zaaien. En juist nu was dat zo handig.

[Die laatste alinea is het belangrijkste. En btw, je mag die chimera wel aanvallen, het is toch een NPC ;]]

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://fanterria.actieforum.com
Cynthia
Explorer
Cynthia

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] The best decision ever: run!   ma okt 22, 2012 8:30 am

De dreigende toon die Cynthia onbewust in haar stem had gebruikt, leek enigszins te werken. De blik van het andere wezen was langzaam in een verbaasde uitdrukking veranderd en hoewel dat niet per se iets was waar ze op uit was, was het toch iets dat haar meer zelfvertrouwen gaf. Het had de vreemdeling aangesproken en hoogstwaarschijnlijk schatte hij nu zijn kansen in. Hopelijk besloot hij maar te vertrekken, omdat hij het absoluut niet tegen Cynthia op kon nemen. Dat kon hij natuurlijk wel volgens haar, aangezien ze nooit sterk was geweest en haar drakenkrachten nog niet had uitgeprobeerd, gewoon uit angst voor zichzelf. Helaas voor haar was het wezen niet van plan om inderdaad weg te gaan. Zoals gewoonlijk kon ze wel hardop vloeken, maar na de laatste aanvaring die ze daardoor had gekregen, besloot ze haar mond maar te houden en de woorden in haar hoofd uit te spreken. Ze was niet bepaald iemand die snel een ander uit zou schelden, maar zulke woorden ontgingen haar gewoon als iets niet meezat en het was nooit erger dan een simpele ‘damn’ of ‘shit’. Haar tegenstander gaf een grom terug, dat waarschijnlijk een antwoord was op die van haar. Een antwoord die haar niet bepaald beviel. Langzaam maar zeker was er een nieuwe vlaag ‘instinct’ in haar opgekomen, die haar vertelde dat ze het monster heel gemakkelijk aan zou kunnen en dat ze hem maar moest aanvallen. Toch was er weer een twijfel ontstaan. Dit wezen was voorheen een mens, dat betwijfelde ze niet, en dat zou betekenen dat ze haar soortgenoot aan moest vallen. Hoewel haar dat gemakkelijk afging in haar eigen wereld, zelfs al was dat ook enkel uit verdediging als ze belaagd werd, was het hier wat moeilijker om toe te geven. Ze verachtte mensen, maar ze wilde zich niet verlagen tot hun niveau. Niet dat ze zoveel keus had momenteel. Het wezen besloot alweer op Avani af te springen.

Zonder enig besef over wat er gaande was, reikte Cynthia al snel een klauw uit die het dichtste bij was en graaide het wezen uit de lucht. Vervolgens gooide ze hem met al haar macht aan de kant en keek hem uitdagend aan, hopend dat dat hem zou intimideren. Het scheen echter geen enkel effect te hebben, want hij sprong al snel opnieuw richting Avani. Cynthia draaide haar lijf half en commandeerde de spieren in haar staart dat ze voor een flinke zwaai moesten zorgen. Met een hoop kracht kwam deze toen tegen het leeuwachtige beest aan, die een stuk naar achteren vloog en met een plof op de grond terechtkwam. Een gefrustreerde grom verliet zijn keel, waarna hij besloot zich maar op de draak te richten en het mens te negeren. Nogmaals stoof het wezen naar voren, waardoor Cynthia met haar ogen rolde en zuchtte. Zo voorspelbaar. Dit was overduidelijk het type dat het van zijn brute kracht moest hebben en halsoverkop op zijn tegenstander dook. Zonder enige moeite hief ze haar klauw weer omhoog en haalde uit, maar dit keer was haar tegenstander snel genoeg om die te ontwijken en sprong vervolgens omhoog, richting één van haar vleugels. Niet veel later voelde ze een stel tanden erin boren, aangezien haar hele lijf bedekt was met harde schubben, behalve haar vleugels. Cynthia opende verrast haar bek, waardoor de gitaartas die er al die tijd in had gehangen, een gevecht aan moest gaan met zwaartekracht en die al snel verloor. Gelukkig had ze dit op tijd doorgehad en had ze haar kaken net op het nippertje weer om de band weten te klemmen. Intussen had ze een aantal keren wild met haar vleugels geslagen, in de hoop dat het beest haar losliet. Het duurde even, maar het leeuwachtig dier liet uiteindelijk los en kwam netjes op vier poten terecht. Zonder ook maar een verdere reactie van hem af te wachten, draaide Cynthia haar nek naar Avani, liet hem zakken en legde toen haar dierbare gitaar naast het meisje neer. Waarschijnlijk was hij daar toch veiliger dan in haar bek.

Toen ze zich weer terug had gedraaid, begon haar menselijke kant weer op te borrelen. Niet het instinct, die ze overigens nog steeds voelde, en ook niet de angst die ze als mens zou voelen. Het was de kant waar ze altijd haar voordeel mee deed, maar af en toe ook beter af kon sluiten; haar hersenen die een plan probeerden te bedenken. De bekwaamheid hebben teveel te denken kon soms van pas komen. Aan het feit dat dit wezen niet ging opgeven, hoefde ze niet te twijfelen. Ze wist hoe koppig mensen konden zijn. Hopen dat ze hem op de één of andere manier angst aan kon jagen of iets anders waardoor hij wegrende, was dus verspilde moeite. Er moest dus een andere manier mogelijk zijn… Een pijnsteek ging op dat moment door haar vleugel heen, op de plek waar ze was gebeten. Hoewel ze het absoluut niet fijn vond om die pijn te voelen, bracht het haar wel op een idee. Hopelijk was ze niet dusdanig verwond aan haar vleugel dat ze niet meer kon vliegen, maar dan zou ze gewoon net zo koppig moeten zijn als haar menselijke soortgenoot en de pijn moeten negeren. Zolang ze zichzelf en Avani ermee in veiligheid kon brengen, zou ze alles willen proberen. In plaats van te wachten op de ander om aan te vallen, schoot ze zelf naar voren en graaide hem nogmaals van de grond. Direct erna begon ze met haar vleugels te klapperen en steeg ze langzaam maar zeker op. Slechts een paar slagen van haar vleugels en ze zat op de gewenste hoogte, waarna ze zichzelf naar voren stuurde en in haar hoofd telde hoe groot de afstand met Avani nu was. De pijn die ze zou moeten voelen, als ze die al voelde, werd totaal genegeerd. Ze had momenteel iets belangrijker aan haar hoofd en ze moest al haar best doen om de beten van de slangenstaart mee te krijgen. Toen ze vond dat ze ver genoeg waren, liet ze zich weer een stukje zakken en ‘dropte’ als het ware het wezen op een willekeurige plek, waarna ze zich omdraaide en terugvloog richting de ex-reuzin.

Dit keer ging Cynthia’s landing niet meer zo soepel en struikelde ze voor de zoveelste keer over haar eigen poten heen. Daar was ze echter al zo aan gewend, dat ze makkelijk haar evenwicht terugvond en binnen enkele tellen weer stabiel stond. Haar blik ging naar het meisje die ze had weten te herkennen, negerend dat er bloed van haar vleugel afdrupte. Ze had er bewust niet naar gekeken, omdat de geur en kleur haar nog altijd misselijk wisten te maken en dat wilde ze liever vermijden. “A… Alles oké?” stamelde ze onzeker. Wist Avani überhaupt nog wel wie ze was? Ze hadden elkaar immers maar één keer ontmoet en Cynthia had haar originele uiterlijk niet meer. Het enige dat Avani nog zou helpen met haar geheugen, was de gitaartas die nu naast haar lag en misschien haar ogen. Zelfs haar stem was een beetje vervormd door deze transformatie, alhoewel er nog wel dezelfde toon inzat en ongeveer dezelfde klank. Nou ja, het deed er momenteel niet toe of Avani nu wel of niet wist dat zij het was. Het ging er nu om dat iedereen er ongedeerd vanaf was gekomen. Ook al kon ze dat zelf niet echt zeggen.

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
Avani

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] The best decision ever: run!   ma okt 22, 2012 10:38 pm

Een enorme klauw, waar ik niet lang over hoefde na te denken van wie deze was, schoot opeens richting de chimera, die zo uit de lucht werd geplukt en vervolgens op de grond werd gesmeten. Cynthia was in de tegenaanval gegaan. In mijzelf herkende ik deze manier van aanvallen: die voerde ik zelf ook weleens uit. Sterker nog, deze had ik uitgevoerd toen ik de honden probeerde weg te jagen. Het deed heel wat meer pijn aan de tegenstander om met een enorme kracht op de grond te belanden, dan om meteen met een trap dood te worden geschopt of zelfs gestampt. De draak richtte haar uitdagende blik vervolgens op de chimera, maar deze houding intimideerde de verkeerde persoon. De blik leek de chimera immers niets te doen, maar aan de andere kant kroop ik wel dichter tegen de boom aan, voor zover dat kon. Ik voelde nu het nare gevoel om als een zwak figuur tegenover iemand te staan die enorm veel kracht had. Ik voelde het gevoel die mensen altijd hadden als ze tegenover mij stonden. Ik slikte. Ook al wist ik dat Cynthia mij niks zou aandoen, toch bleef dat nare gevoel van onzekerheid bestaan. Dit hadden al die mensen – bijna alle dan – dus ook gevoeld toen ik tegenover hun stond. En ook al verzekerde ik hun dat ik hun niet zomaar aan zou vallen, toch vertrouwden ze mij nooit helemaal. Net als ik nu bij Cynthia zou doen. In mijn ooghoek zag ik de chimera weer een aanval doen. Voordat ik ook maar een vinger kon bewegen kwam de staart van Cynthia in beeld. De sterke staart sloeg met veel kracht tegen de chimera aan, die een eindje naar achteren vloog en vervolgens weer neerkwam. Ik voelde zelf ook een soort pijn: mijn gezicht vertrok toen de staart met een grote vaart tegen het beest aan sloeg. Normaal had ik dit niet zo vaak, maar nu was het echt veel vaker. Wat was dit? Had ik meer medelijden? En waarom? Waarom juist voor diegene die mijn hoofd van mijn lijf af wilde rukken en niet voor diegene die die nare moord juist tegenhield? Mensen waren vreemde wezens. Ook al had ik niks tegen die kleine onderdeurtjes, ik kon niet wachten tot ik weer mijn normale lichaam had. Al was er geen zekerheid dat dit zou gebeuren, ik had er alsnog volle vertrouwen in.

Uiteindelijk gaf de chimera het enigszins op: in plaats van het op mij gemunt te hebben, viel hij nu de grote draak aan. Wát? Die chimera kon dan wel boos zijn, maar een draak was een aantal keer groter. Hij zou nooit kunnen winnen van Cynthia, tenzij hij met een goed plan kwam. Draken hadden hier en daar wel hun zwakheden. Ik was dan ook niet zo verrast toen het beest de klauw van Cynthia ontweek en naar haar vleugels toe sprong. Ik wilde haar helpen, maar bij het besef dat ik niet de kracht en lengte had om de chimera van haar vleugels af te rukken hield ik mijzelf in. Het was wel moeilijk, omdat ik het zo graag wilde. Ik voelde mij behoorlijk nutteloos op dit moment en dat gevoel werd alleen maar erger toen ik merkte dat Cynthia pijn leed. Natuurlijk, haar vleugels waren minder goed beschermd dan de rest van haar lichaam, daarom deed het pijn en was het een van de zwakke plekken van een draak: eentje waar roofdieren graag hun tanden in zetten. Gelukkig had de chimera nog niet de controle over het vuurspuwen of het gifspuwen gekregen, anders zaten we al helemaal in de problemen. Ik merkte dat de tas, die Cynthia de hele tijd in haar bek had gehouden, opeens naar de grond toe viel. Gelukkig had ze dit al opgemerkt en ving ze de tas weer op. Deze gitaar had ze al sinds het begin bij zich gedragen. Het voorwerp moest dan wel een emotionele waarde hebben. Het ding constant met je mee dragen werkte uiteindelijk alleen maar in je nadeel. Ik wist zeker dat ze het niet als wapen wilde gebruiken. De draak sloeg wild met haar vleugels, vast om de chimera weg te krijgen. De sterke windvlagen bliezen echter tegen mij aan. Als ze nog wat sterker waren geweest, waren ze in staat om mij omver te blazen. Opeens kwam haar kop dichterbij. Als een reflex kroop ik voorzichtig achteruit, omdat ik natuurlijk nog steeds bang was – al wilde ik dat niet toegeven met de chimera erbij. Ze legde de gitaar voorzichtig bij mij neer en richtte zich vervolgens weer op de chimera. Ik legde voorzichtig mijn hand op haar gitaar en schoof het iets meer tegen mij aan. Ik kon een belangrijk iets van haar beschermen. Nu voelde ik mij iets nuttiger. Voorzichtig glimlachte ik naar haar, al had ze dit vast niet gezien.

De chimera was inmiddels van haar vleugel af gevallen, maar voordat deze een aanval kon inzetten schoot Cynthia naar voren en greep ze het wezen. Ze klapperde vervolgens met haar vleugels en vloog weg. Wacht.. Wat? Ze vloog weg? En haar tas dan? Ze zou vast wel terugkomen voor haar tas, geen twijfel. Hierom bleef ik zitten, iets meer op mijn gemak dan een paar tellen geleden, maar het was nooit zo dat je compleet kalm kon zijn in Horroria. Al snel kwam het meisje weer terug, maar de landing ging niet zo als het zou moeten zijn. Ze struikelde zelfs over haar eigen poten, maar pakte haar evenwicht weer op en ging weer goed staan. “A.. Alles oké?” Ik knikte. Ik had natuurlijk pijn en verwondingen, maar ik wilde haar niet ongerust maken. “Ja, het gaat wel.. Redelijk,” antwoordde ik. Mijn stem was hoger dan eerst. Nu was het geen hoge piepstem, maar een normale menselijke stem, toch was het duidelijk hoger. Als reus had ik een lage stem, die sommigen wel angst inboezemde. Nu was er geen enkel kwaad bij mij te herkennen. Het enige wat hetzelfde was gebleven bij mijn stem, was mijn accent. Niemand had er tot nu toe iets van gezegd, maar ik had wel een heel zacht accent als ik in het Mens praatte. Als je mij niet zag, viel ik dus toch te herkennen aan mijn stem. “En gaat het wel met jou? Je bloedt,” antwoordde ik, knikkend naar de wond in haar vleugel. Over vleugels gesproken, misschien kon ik haar vragen over wat er allemaal gebeurde. Waarom was ik een mens en zij een draak? “Wat is er aan de hand? Het lijkt wel alsof alle mensen wezens zijn geworden en andersom,” vroeg ik aan haar. Het was immers onlogisch dat er drie wezens in heel Fanterria waren veranderd en dat ze elkaar in één moeras hadden gevonden. Misschien wist ze evenveel van deze situatie als ik, maar het was alsnog handig om het even na te vragen. “Die chimera van net zei ‘soortgenoot’ tegen mij, toen hij heel even normaal deed. Hij zou dus ook een mens moeten zijn,” zei ik, waarna ik een poging deed om normaal te gaan zitten, zonder dat ik in het groene water zou glijden. Met veel pijn en moeite trok ik mijzelf omhoog, maar toen ik eindelijk zat keek ik haar aan. Wat wist zij ervan?

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://fanterria.actieforum.com
Cynthia
Explorer
Cynthia

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] The best decision ever: run!   do okt 25, 2012 2:24 am

Cynthia kon enkel opgelucht weer ademen toen ze Avani zag knikken. Ze had niet eens doorgehad dat ze haar adem had ingehouden. “Ja, het gaat wel.. Redelijk,” kwam toen het echte antwoord. Avani’s stem klonk nu zachter en hoger dan ze eigenlijk gewend was van de reuzin. Het klonk zo anders… Zo menselijk. Het zou vast wel even duren voordat ze eraan gewend was en dat gelde vast ook voor het meisje zelf. De zwarte draak bekeek het fragiele mensenlichaam voor zich van top tot teen. Het leek er niet op dat ze écht in orde was, maar dat zei Avani ook de vorige keer toen ze in de problemen zaten en zich net in veiligheid hadden bevonden. “En gaat het wel met jou? Je bloedt,” weerklonk de hoge stem weer. Cynthia deed haar best om niet om te hoeven kijken, zodat ze de rode kleur niet hoefde te zien die van haar vleugel afdrupte. Het was niet zo’n verschrikkelijk grote wond en als ze niet al teveel met haar vleugel bewoog, deed het ook niet al teveel pijn. “Dat is... Ik voel het niet eens,” sprak ze, haar stem klonk vast veel zwaarder nu. Eigenlijk waren de rollen echt omgedraaid, als je erover nadacht. Het was alsof Avani haar gedachte kon lezen, want ze begon al meteen vragen te stellen over wat er aan de hand was. Dat was te verwachten, alhoewel Cynthia eerder had verwacht dat de ex-reuzin hier meer vanaf wist dan haar.

“Alle wezens en mensen hebben hun rol omgewisseld in Fanterria. In eerste instantie dacht ik dat ik de enige was, maar ik heb al wezens ontmoet die in hetzelfde schuitje als mij zitten,” besloot ze maar rechtuit uit te leggen. Het had geen zin om informatie voor zichzelf te houden in deze situatie, dus moest ze haar principes maar aan de kant schuiven en samenwerken met anderen, hoe schrikbarend dat ook klonk voor haar. En hoe onmogelijk dat ook leek. “Het schijnt een heks te zijn die de naam Jet.. Jek… Jellal? Draagt,” ging ze verder, waarna ze haar grijze ogen even op de lucht richtte en een keer diep in ademde via haar neus. “Maar eerlijk gezegd weet ik niet wie dat is en ook niet waar hij is.” Cynthia stopte toen met praten en klemde haar kaken toen op elkaar. Zelf wist ze ook niet veel van de situatie af, maar ze had net alles weggegeven wat ze wel wist. Het was nog steeds niet genoeg voor haar om het wat op te klaren, maar misschien kende Avani dat persoon wel. Een zucht ontsnapte haar keel. Ze wilde eigenlijk best een hartig woordje met ‘Jellal’ spreken, zodat ze hem kon vertellen dat ze haar eigen lichaam weer terug wilde. De extra’s waren zeker niet weggenomen, maar ze had zoveel meer aan haar eigen, vertrouwde lichaam. Het lichaam dat ze kende en waarmee ze de dingen kon doen die ze wilde. Ze zou dan wel het vliegen moeten opgeven, maar ze zou er alles voor over hebben om de klank van haar eigen muziek weer te kunnen horen, geproduceerd door haar eigen, zuur verdiende gitaar.

Haar blik schoot meteen terug op de gitaartas die Avani dichtbij zich had geplaatst. Een kleine, bescheiden glimlach sierde haar geschubde lippen. Het was fijn om te weten dat Avani haar gitaar had willen beschermen, omdat dat het enige voorwerp was waar ze echt waarde aan hechtte. Afgezien van haar paarse hoodie, maar die had geen emotionele waarde. Pas toen viel haar in dat ze niet eens wist of haar gitaar inderdaad nog wel intact was, omdat ze de tas niet meer had open kunnen ritsen gezien haar klauwen. Misschien had ze hem wel echt geplet tijdens haar transformatie ofzo. Het zag er niet zo uit als je naar de gitaartas keek, maar het kon net zo goed zo zijn dat hij alsnog kapot was. “Euhm,” begon ze mompelend, niet doorhebbend dat ze haar bek weer had geopend. Haar blik gleed naar Avani toen ze plots een ingeving kreeg. Deze had mensenhanden en zou zonder iets kapot te kunnen maken de tas kunnen openen. “Zou je.. Misschien.. Die tas kunnen openen?” vroeg ze aarzelend, hopend dat Avani het niet erg vond om zo’n rare opdracht uit te moeten voeren. Het was echter van belang voor Cynthia, want ze wilde voor honderd procent zeker weten dat het voorwerp nog heel was.

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
Avani

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] The best decision ever: run!   do okt 25, 2012 8:23 pm

Ik merkte dat Cynthia mij bekeek. Heel even kreeg ik daar geen fijn gevoel van. Ook al schatte ik haar niet zo in, ze had nu wel de touwtjes in handen en kon mij zomaar allerlei dingen laten doen. Zij kon nu ook allerlei dingen mét mij doen. Het besef dat alle mensen - inclusief Cynthia - zich vroeger ook zo hadden gevoeld, deed mij echter nóg slechter voelen. Ik kon er natuurlijk niks aan doen dat ik geen elfje of heks was geworden, maar ik wilde ook niet dat andere mensen bang werden van enkel mijn verschijning. Omdat Cynthia zich misschien ook zo kon voelen hield ik mij stil, maar toch bleef dat nare gevoel bestaan. “Dat is.. Ik voel het niet eens,” klonk de zware stem van Cynthia. Ik keek nauwelijks op van die zware stem. Vrijwel alle grote wezens hadden zo'n stem, waarom zou Cynthia die nu niet hebben? Toch was het een verrassing, die lage stem. Ik moest er maar aan wennen, net als dat zij aan mijn hogere stem moest wennen. “Alle wezens en mensen hebben hun rol omgewisseld in Fanterria. In eerste instantie dacht ik dat ik de enige was, maar ik heb al wezens ontmoet die in hetzelfde schuitje als mij zitten,” legde de zwarte draak uit. Ik kon een frons niet onderdrukken. Hun rol.. Omgewisseld? Dat was gek. Nee, dat was verschrikkelijk! De wezens die nu mensen waren konden zich nauwelijks beschermen tegen de mensen die nu wezens waren. Zo was het vroeger altijd gegaan, maar omdat de mensen die nu wezens waren opeens verschrikkelijk veel macht kregen, zouden ze allerlei onheil kunnen veroorzaken - zeker als ze in een draak of reus waren veranderd. Zij waren hier niet aan gewend. De frons maakte plaats voor oprechte verbazing. Hoe kon dit mogelijk zijn? Hoe kon het zijn dat de rollen opeens omgewisseld waren? Alsof ze mijn gedachten kon lezen antwoordde ze mijn vraag: “Het schijnt een heks te zijn die de naam Jet.. Jek… Jellal?” Ik luisterde al niet meer naar de rest van haar zin. "Jellal?" De naam had ik verbaasd maar ook verontwaardigd uitgeroepen. Ik herkende deze naam: hier had Akis het over gehad. Nee, dit kon niet waar zijn! Die ene heks kon dit alles niet hebben veroorzaakt! Dat was onmogelijk!

Ik keek nadenkend naar de grond. Akis had het over een jonge, mannelijke heks die anderen hielp zonder er iets terug voor te willen. Jellal zou zich ook schuil houden, volgens de roodharige jongen. Ik had bedacht dat hij een bepaalde spreuk aan het oefenen was. Was het dan niet deze? Ik keek op. Waarom zou hij dan anderen helpen? Waarom zou hij met Masaomi op reis willen? Oh Roc. Ik wilde Cynthia waarschuwen, maar waarmee? Het waren enkel waarnemingen, verbonden door interpretaties, maar juist interpretaties konden vaak genoeg vals zijn. “Maar eerlijk gezegd weet ik niet wie dat is en ook niet waar hij is.” Ik zweeg kort. Nu moest ik het wel vertellen. “Ik had een keer met een jongen over deze ‘Jellal’ gepraat. Van wat ik heb gehoord, weet ik dat hij een jonge, mannelijke heks is die zich schuil zou houden in een grotachtig gebied. Hij hielp ook mensen zonder iets terug te willen en hij was met een vriend van mij op reis gegaan. Maar waarom zou hij anderen willen helpen, terwijl hij een spreuk als deze uitspreekt? Ik noem dat niet helpen,” vertelde ik haar. Het was nog best knap dat ik dit kon navertellen, omdat ik toen verschrikkelijke hoofdpijn had en daarbij had ik ook nog een nare herinnering aan die ontmoeting overgehouden. Ik walgde al toen ik aan die honden dacht, maar dat was vroeger. Nu moest ik me op iets anders concentreren. Ik probeerde om wat rechter te gaan zitten, maar toen ik mijn rug wat rechter zette schoot een pijnscheut over mijn ruggengraat. Ik gaf een zacht kreetje en klemde mijn kaken op elkaar, om daar als het ware de pijn in te drukken. Nee, het viel niet mee, de verwondingen die ik had. Ik had echter expres gezegd dat het wel goed ging. Ten eerste wilde ik niet dat Cynthia zich druk zou maken om mij. Ten tweede was je ten dode opgeschreven als je luid vertelde dat je teveel pijn had om nog fatsoenlijk te lopen. Nu waren er wel andere wezens in dit bos, maar deze mensen waren ook onbetrouwbaar. Ze hadden teveel macht om nog betrouwbaar te zijn. Ik ging rechter zitten en kreunde een keer, waarna ik met mijn hoofd schudde. Ik kon dit wel overleven, maar het deed teveel pijn om het te verzwijgen. Ik wilde haar dit met het hoofdschudden duidelijk maken.

“Euhm,” klonk de lage stem van Cynthia. Ze had daarvoor haar bek al geopend, dus het was al te verwachten dat ze iets wilde zeggen. Ik merkte dat ze naar de tas keek. Maar natuurlijk, ze wilde haar tas terug. Ik wilde de tas al pakken, maar ze hield me tegen door iets anders te vragen, iets wat ik niet had verwacht, maar toch weer wel. “Zou je.. Misschien.. Die tas kunnen openen?” Ik keek naar de tas. Ik vroeg me af hoe ik dat moest doen, aangezien ik dit nog nooit echt had gedaan, maar ik knikte al voordat ik er erg in had. Fijn, nu moest ik uitvinden hoe je een tas als deze moest openen. Eerst tilde ik het voorwerp voorzichtig op, om te kijken of er nergens een gat zat – dat zou een mogelijke uitgang kunnen zijn. Maar nee, ik kon niet zo snel een gat vinden. Door het voelen stuitte ik echter op een ruwe lijn aan de zijkant van de tas. Even kreeg ik een ingeving. Had Cynthia die tas niet een keertje gesloten? Hoe had ze dat gedaan? Ze pakte iets en trok het naar de andere kant.. Nu ik wist waar ik naar zocht begon ik ijverig op tast te zoeken. Al was het hier wel iets lichter dan in de rest van Horroria, toch was er niet al te veel zon en was het dus wel een beetje donker. Het was net een soort avond hier. En dat terwijl het in werkelijkheid nog nauwelijks middag was. Al snel had ik een uitstekend deeltje gevonden. Ik begon er voorzichtig aan te trekken: dit had Cynthia de vorige keer ook gedaan. Een ritsend geluidje weerklonk in het giftige moeras, waarna ik zonder moeite de tas open deed. Ik hoefde enkel dat bovenste flapje omver te duwen. Hierna keek ik weer naar Cynthia. De tas was open. En nu? In de verte hoorde ik echter wat gegrom. Direct verstijfde mijn lichaam. De chimera van eerder liep tussen de bomen van het moeras, maar leek geen aandacht aan ons te willen of durven schenken. Ik nam aan dat het eerder die laatste was. Die groene ogen kwamen mij wel bekend voor, maar ik kon ze niet zo direct plaatsen. Wel kwamen ze mij zo bekend voor, dat ik haast nog zou kunnen zeggen dat het een vriend van mij was. Wetend dat het gevaar geweken was, keek ik weer naar de zwarte draak voor mij, wachtend op wat ze nu zou willen zeggen.

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://fanterria.actieforum.com
Cynthia
Explorer
Cynthia

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] The best decision ever: run!   vr okt 26, 2012 8:22 am

Avani had aandachtig geluisterd naar haar korte uitleg en geen kik gegeven. Totdat ze bij het deel kwam van Jellal, wiens naam Avani’s aandacht had weten te trekken. Cynthia kon uit haar uitbarsting niet leiden of ze hem nou wel kende of niet. Ze had zijn naam verbaasd herhaald, maar ergens had ze ook een verontwaardigde toon gebruikt. Zou ze de naam misschien eerder hebben gehoord, maar was ze er niet zeker van of het inderdaad die naam was? Cynthia fronste licht, voor zover een draak dat kon, en richtte haar grijze ogen op het meisje dat tegen de boom aan zat. Ze was overduidelijk aan het denken, aangezien ze naar de grond staarde, maar Cynthia zou niet weten wat. Af en toe zou ze wel eens in iemands hoofd willen kijken, maar dat idee besloot elke keer al snel weg te varen. Zelf zou ze het ook niet zo prettig vinden dat iemand anders in haar hoofd kon kijken en haar gedachtegang kon volgen. Die hield ze liever voor zichzelf, anders had ze haar mond allang voorbij gepraat. “Ik had een keer met een jongen over deze ‘Jellal’ gepraat. Van wat ik heb gehoord, weet ik dat hij een jonge, mannelijke heks is die zich schuil zou houden in een grotachtig gebied. Hij hielp ook mensen zonder iets terug te willen en hij was met een vriend van mij op reis gegaan. Maar waarom zou hij anderen willen helpen, terwijl hij een spreuk als deze uitspreekt? Ik noem dat niet helpen,” sprak Avani uiteindelijk hardop. Cynthia nam de woorden in zich op en herhaalde ze nog een keer in haar hoofd. Dat klonk inderdaad niet als helpen, maar ergens deed ze een poging zijn actie te begrijpen.

Wat als het de bedoeling was om mensen en wezens elkaar iets beter te leren begrijpen? Dat klonk behulpzaam en een redelijke rede om zoiets als dit te doen. Maar het was ook naïef, omdat mensen gewoon anders in elkaar zaten. Ze zouden niet braaf aan de kant zitten toekijken. Ze zouden niet een rustig leventje leiden, proberend te overleven als wezen. Nee, mensen zouden hun nieuwe krachten misbruiken en angst en verderf zaaien over heel Fanterria. Wie hield hen tegen? De wezens konden niks meer doen als mens, want hun lichaam was tenger en zwak. Een mens kon niet veel uithalen tegen wezens, zeker niet enorme draken en dat soort zaken. Het bewijs was net wel geleverd, Avani had niet veel kunnen beginnen tegen het monster van daarnet. En dat terwijl ze als reuzin een hele troep honden aan had gekund… “Misschien wilde hij de één laten inzien hoe de ander moest overleven en andersom?” mompelde ze, voor ze er erg in had. Het was de meest logische oplossing die ze momenteel kon bedenken. Cynthia’s ogen volgde toen Avani’s bewegingen. Het meisje op de grond verplaatste de gitaartas zodanig, dat ze hem aandachtig kon bekijken. De neiging om te fronsen kon ze nog net inhouden toen ze het spektakel bekeek, totdat haar plots inviel dat Avani natuurlijk niet wist hoe ze de tas moest openen. Als ze geen klauwen had waar vlijmscherpe nagels uitkrulde, had ze zich waarschijnlijk op haar voorhoofd geslagen, voor zover ze die momenteel had. Hoe kon ze ook zo stom zijn zoiets te vragen, zonder uit te leggen hoe het moest. Avani was geen mens, maar een reus en aangezien ze in Fanterria nog nooit van een gitaar hadden gehoord, hadden ze ook nog nooit van een gitaartas gehoord. Het openritsen van zoiets klonk dan als een hele moeilijke opdracht.

Cynthia kwam terug op aarde toen ze het geluid van een iets dat open ritste hoorde. Gespannen richtte ze haar blik op de zwarte tas en staarde erna terwijl Avani hem verder open deed. Voor ze echter goed en wel kon zien dat haar gitaar nog in orde was of niet, hoorde ze een laag gegrom in de buurt. Cynthia’s hoofd schoot opzij en speurde tussen de bomen door, om tot de ontdekking te komen dat het wezen van daarstraks weer langsliep. Zo snel al? Onmogelijk. Of hij had gerend. Cynthia klemde haar kaken op elkaar en keek strak naar het figuur dat ze tussen alles op kon merken. Ze hoefde zich echter niet gedeisd te houden, want het wezen had besloten geen aandacht meer aan hen te schenken. Ze wist niet of hij dat uit angst deed of dat hij ze niet had gehoord noch gezien, maar ze was blij dat hij niet hierheen liep of ook maar naar ze keek. Opgelucht zuchtte ze haar ingehouden adem uit en keek ze terug naar Avani en haar tas. Haar blik gleed over de smalle nek van haar gitaar, die nog altijd netjes in zijn beschermhoes zat. Vervolgens bekeek ze het onderste gedeelte van het voorwerp en kwam tot de conclusie dat er niks mee was gebeurd. Als ze al niet eerder opgelucht had gezucht, had ze dat nu wel gedaan. Er was echter wel een kleine twinkeling in haar ogen verschenen, omdat ze er nu echt zeker van was dat ze niks belangrijks had gesloopt. Cynthia’s grijze ogen gleden toen weer naar Avani. “Dank je. Hij mag weer dicht,” sprak ze op een ongebruikelijk harde toon. Ongebruikelijk, omdat ze nooit zo hard sprak. Voor een normaal persoon was dit een normaal volume, maar voor haar was het alles behalve dat. Ze gaf de vorige ontdekking de schuld hiervan. “Ik moest weten…” begon ze, omdat ze nu doorkreeg dat haar vorige vraag en haar vorige reactie misschien vaag konden overkomen bij de ander. “Of hij nog heel was,” eindigde ze haar korte uitleg en hield zich weer stil. Verschillende onheilspellende geluiden weerklonken op dit moment, of liever gezegd, die waren er altijd al geweest, maar ze had ze gewoon niet opgemerkt. Een raar gevoel ontstond in haar buik, die alles behalve prettig was. Misschien was het beter als ze uit dit moeras verdwenen en naar een rustigere plek toegingen. Dat was vast en zeker ook wat Avani wilde, daar twijfelde Cynthia niet echt aan. De zwarte draak zakte even door haar poten en keek de ex-reuzin vragend aan. “Misschien is het beter als we hier vertrekken. Ik heb geen zin in nog een aanvaring,” sprak ze, waarbij ze met haar hoofd kort naar haar rug gebaarde, ten teken dat ze een lift aanbood. Hopelijk stemde het meisje ermee in en kon ze daadwerkelijk opstijgen, alhoewel ze het betwijfelde of ze lang in de lucht kon blijven met een bloedend gat in haar vleugel. Ach, dat waren zorgen voor in de lucht. Ze moesten hier eerst maar eens wegkomen.

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
Avani

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] The best decision ever: run!   di okt 30, 2012 9:28 am

“Misschien wilde hij de één laten inzien hoe de ander moest overleven en andersom?” Ik keek omhoog en probeerde de zwarte draak recht aan te kijken. Dat was een logische verklaring, maar niet iedereen was een hongerige chimera die de mens enkel als voer zag. Er waren ook genoeg wezens die wel genoeg wisten van de mens. En de mensen.. Het bleek nu wel dat, nu ze sterke wezens waren, de meerderheid de mens gedachteloos aanviel. Hierdoor kwam ik weer iets nieuws te weten: mensen waren onbetrouwbaar en verschrikkelijk kwaadaardig als ze de kans kregen om dominant te zijn. Misschien wist ik dan toch niet alles van de mens? “Natuurlijk, niet iedereen snapt hoe mensen moeten overleven, maar ik geloof bijvoorbeeld zelf wel dat mensen eigenlijk heel zwak zijn en de hele tijd op het randje van overleven balanceren. Je hoeft mij echt niet in een mens te veranderen om dat te laten zien,” begon ik. Ik nam een korte adempauze en vervolgde mijn verhaal. “Maar ik geloof nu wel dat mensen – wanneer ze macht hebben – eigenlijk verschrikkelijke wezens zijn. Onbetrouwbaar vooral. Misschien wilde die Jellal dat ons ook leren,” ging ik verder. Ik wilde graag nog meer zeggen, maar het besef dat ik eigenlijk tegenover een mens met meer macht zat, deed mij hier verder over zwijgen. Wel haalde ik een ander onderwerp aan. “Hetzelfde geldt voor de mensen die nu wezens zijn: zij beseffen zich nu dat grote én kleine wezens het moeilijk hebben. De grote wezens hebben geen vijanden, maar moeten wel eten zoeken. Bij de kleine wezens is dat net andersom. Sommige mensen denken daar niet over na. Ook niet over dat sommige wezens eigenlijk heel vriendelijk zijn, maar ze lokken zelf gevechten uit,” sloot ik mijn zegje af. Ik zuchtte even en schudde mijn hoofd, als wijze van afkeuring. Ik had de mens vandaag in een nieuw licht gezien. Of beter, in nieuwe duisternis. Even dacht ik aan de groep waar ik in zat, die ook geleid werd door een mens. Nee, hij kon ook niet zo zijn! Hij was een goede vriend en zou nooit zomaar iemand aanvallen. Maar toch, hij was een mens.. En mensen waren erg, vooral als ze meer macht hadden. En als leider had hij natuurlijk heel veel macht.

Voordat ik walgelijke dingen ging denken over Masaomi en Fairy Tail, zuchtte Cynthia opgelucht. Ik keek naar de draak. Wat was er? Was het dat ik de tas goed had geopend? Was dit een test? Of ging het om de inhoud? Ja, de gitaar lag er nog. “Dank je. Hij mag weer dicht,” zei de zwarte draak weer. Ik keek haar even schuin aan, maar ging toen weer geconcentreerd bezig met de tas. Ik legde eerst het flapje op de gitaar, zodat deze bedekt was. Zou het dichtdoen van de tas in de omgekeerde richting zijn? Voorzichtig trok ik aan het hangende uitsteeksel, wat een ritsend geluid veroorzaakte. Ja, dit was de omgekeerde richting! Dit was het dichtdoen van de tas! “Ik moest weten..” Ik keek weer omhoog om de drakenkop aan te kunnen kijken. “Of hij nog heel was,” sloot Cynthia haar verhaal af. Ik glimlachte even en knikte. Ah, natuurlijk. De vorige keer had ze al laten merken dat deze gitaar waardevol voor haar was, dus wilde ze natuurlijk kijken of het voorwerp geen scheuren had opgelopen. Daarbij, bij het transformeren kon iemand behoorlijk wat schade aanrichten in de nabije omgeving – zeker als je groter werd of lange uitsteeksels kreeg. En Cynthia had beide moeten doorstaan. Het had vast pijn moeten doen. Even keek ik rond. Over pijn gesproken, ik wilde niet graag nog een keer worden aangevallen door een van de wezens hier. Straks kwam er nog een manticore, dan was ik ten dode opgeschreven. Als reus werd ik verschrikkelijk ziek van manticoregif, maar als mens zou ik direct dood neervallen. “Misschien is het beter als we hier vertrekken. Ik heb geen zin in nog een aanvaring,” stelde Cynthia voor, waarna ze naar haar rug gebaarde. Ik knikte. Mijn enige zorg was nu hoe ik in Rocsnaam moest opstaan. Toen ik haar vleugel zag schoten er echter nog meer bezorgdheden door mijn hoofd. Zoals: kon ze nog wel vliegen? Natuurlijk, dat had ze daarnet wel bewezen, maar de landing was niet zo soepel geweest. Het gebonk in mijn keel werd enkel sneller en harder, maar ik probeerde mijzelf nog gerust te stellen. Het was onze enige hoop op veiligheid en als ik niet doodging door een verkeerd landende draak, dan was het wel door een manticore. Nee, ik had mijn besluit al genomen.

Ik greep de boom vast en trok mijzelf met pijn en moeite omhoog. De blokkade die in mijn rug zat weerhield mij van rechtop staan, maar ik zette door. Ik wilde niet opgeven, niet in deze staat! Ik wilde laten zien dat ik nog steeds kon overleven, ook al was ik een slag kleiner dan eerst. Niet alleen Cynthia moest dit zien, de rest van Horroria ook. Ik was een moeilijke prooi, mij doodde je niet zomaar! Zelfs als je niet meer in mijn hand paste! Mijn gezicht vertrok toen ik een pijnlijk gevoel steeds erger voelde worden, maar ondanks dat ik eigenlijk nauwelijks nog kon staan was ik alsnog overeind gekomen. Gelukkig had ik ondertussen de tas gepakt, anders had ik nog een keer moeten bukken. Dat zou ik niet overleven. Oke.. Nu nog dat afstandje naar Cynthia. Ik dacht aan de chimera van net. Aan de manticores waar ik net ook al aan dacht. Aan de mensen – nu wezens – die mij allemaal wilden doden. Ik liep opeens vooruit alsof er niks aan de hand was. Ik zorgde er echter voor dat ik gigantisch veel adrenaline in mijn lijf kreeg, zodat ik alleen maar één doel voor ogen had: overleven. Ik klom met wat moeite op de grote rug van de draak en hield een paar schubben vast. “Oke,” begon ik, waarna ik even anders ging zitten, maar de zwarte draak nog steeds wel zo vastpakte zoals ik het al eerst deed. Omdat ik natuurlijk nog nooit op een draak had gezeten vroeg ik me wel af of ik haar wel goed vastpakte, maar dat zou wel van latere zorg zijn. “Laten we gaan, voordat er weer zo’n hongerige chimera op ons af komt,” maakte ik duidelijk dat ik er klaar voor was. Opeens dreigden de hartkloppingen mij even teveel te zijn. Mijn greep verslapte lichtjes, maar werd daarna juist sterker dan eerst. Ik wilde zeggen dat het met mij ging, maar ik wilde eigenlijk niet liegen. Gelukkig ging het nog wel goed en hield ik me stevig vast aan de rug van de draak. Ik was best nieuwsgierig naar hoe het was om te vliegen, maar voordat ik van de positiviteit naar de angsten zou gaan deed ik de tas wat beter om mijn schouder, waarna ik de rug van Cynthia stevig vastgreep en wachtte tot ze zou gaan vliegen.

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://fanterria.actieforum.com
Cynthia
Explorer
Cynthia

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] The best decision ever: run!   zo nov 18, 2012 5:51 am

“Natuurlijk, niet iedereen snapt hoe mensen moeten overleven, maar ik geloof bijvoorbeeld zelf wel dat mensen eigenlijk heel zwak zijn en de hele tijd op het randje van overleven balanceren. Je hoeft mij echt niet in een mens te veranderen om dat te laten zien,” weerklonk de bekende stem van Avani. Cynthia vestigde haar aandacht op het meisje, wetend dat die nog lang niet klaar was met haar verhaal. “Maar ik geloof nu wel dat mensen – wanneer ze macht hebben – eigenlijk verschrikkelijke wezens zijn. Onbetrouwbaar vooral. Misschien wilde die Jellal dat ons ook leren,” vervolgde de ex-reuzin dan ook. De zwarte draak wendde haar blik af en staarde naar de grond. Avani besloot hier verder niets op aan te vullen, waarschijnlijk omdat Cynthia een mens was, maar die kon niets anders doen dan instemmen met de woorden van haar. “Zo zijn mensen altijd geweest,” mompelde ze in de kleine pauze die Avani had genomen. Deze ging inmiddels verder met een ander onderwerp, eentje waarvan het te verwachten was dat ze erover begon. Ze vertelde over hoe de mensen nu ook leerden hoe de wezens moesten overleven. Cynthia moest toegeven dat ze inderdaad moeite ermee had gehad, maar dat ze aan de andere kant ook van geluk mocht spreken dat ze een draak was geworden. Ze had verder geen vijanden die haar iets aan probeerde te doen, omdat ze zelf zo machtig was en makkelijk wezens uit kon schakelen als ze dat wilde. Als ze een kleiner wezen zou zijn geweest, was dit misschien zelfs haar dood geweest. Hoe erg ze haar nieuwe uiterlijk dan ook vond, vanwege de angst die ze in een korte tijd had ontwikkeld voor de wezens waar ze zelf in was veranderd, ze was er eveneens blij mee.

Avani was inmiddels aan de opdracht begonnen om de tas weer dicht te ritsen. Dit keer ging het sneller, omdat ze nu wist hoe het moest. Het meisje scheen er verder niks op tegen te hebben en knikte zelfs glimlachend toen Cynthia haar verhaal in het kort had uitgelegd. Opnieuw voelde Cynthia zich opgelucht omdat ze Avani per ongeluk was tegengekomen. Niet alleen besefte ze nu een paar dingen beter, zoals het geluk een draak te mogen zijn, maar ook kon ze de huidige conditie van haar gitaar constateren. Avani was één van de vriendelijkere wezens die ze was tegengekomen en overtrof in veel opzichten dan ook de mens van zowel hier als op aarde. Toch beschouwde ze het meisje niet als vriendin, zelfs al had ze niets tegen de ex-reuzin en hadden ze elkaar geholpen. Zou Avani dat überhaupt wel bij Cynthia doen? Er was in ieder geval wel wat vertrouwen tussen hen beide, aangezien Avani probeerde recht te komen en naar haar toeliep. Dat was voor Cynthia een teken dat de ander er net zo over dacht als haar en dat het inderdaad maar beter was dat ze beide hier verdwenen. Het duurde eventjes, maar het meisje zat uiteindelijk op haar rug. De zwarte draak wilde rechtkomen, maar voelde toen dat Avani anders ging zitten en wachtte totdat die weer stil bleef zitten. Toen dit eenmaal zo bleek te zijn, kwam ze recht. “Laten we gaan, voordat er weer zo’n hongerige chimera op ons af komt.”

Cynthia maakte een knikkende beweging en haalde toen diep adem, waarna ze langzaam haar vleugels weer in beweging bracht. Een stekende pijn kwam al snel voort uit deze beweging, afkomstig van haar gewonde vleugel, maar ze deed haar uiterste best die te negeren. Het verlangen naar veiligheid was te groot om ook nog maar een klein beetje aandacht te willen besteden aan die pijn en het bloed dat op haar vleugel zat. Tijdens de vlucht zou ze nog wel meer last ervan krijgen, maar ook dan zou ze het gewoon negeren. Hoe moeilijk het ook mocht zijn. Cynthia’s poten verlieten algauw de grond en bevond ze zich boven de grauw uitziende bomen. Haar grijze ogen stonden echter naar voren gericht, zodat ze enige obstakels op haar pad kon opmerken en ontwijken. Dat was niet zo heel moeilijk, aangezien zich niet zoveel obstakels in de lucht bevonden. Wat ze echter al vreesde, bleek waarheid te zijn. De wind die langs haar vleugels streek, leek alles behalve pijnverzachtend te zijn. Ze was dus genoodzaakt om snel ergens te landen of een kleine tussenstop te maken. “Avani?” begon ze, proberend haar stemvolume boven het gesuis van de wind uit te laten komen. De persoon in kwestie moest haar natuurlijk wel kunnen horen en verstaan. “Aangezien jij beter bekend bent, weet jij waar we het beste heen kunnen gaan. Zou jij me de weg willen wijzen..?”

OOC: Sorry voor de late reactie. En aangezien ik denk dat je hier weinig aan hebt, geef ik toestemming om Cynthia te godmodden xD

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: [E3] The best decision ever: run!   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
[E3] The best decision ever: run!
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Horroria :: Poison Swamp-
Ga naar: